Duits voetbal met Portugese arrogantie

En ineens kwam mijn vorige blogpost in een iets ander daglicht te staan. Natuurlijk, er wordt uitgekeken naar de derde poulewedstrijd op het EK tegen Portugal. Een wedstrijd die gewonnen moet worden om nog enigszins kans te maken op een verlenging van het verblijf in Polen en Oekraine. De titel ‘laat maar komen’ geeft echter aan dat ik gerust ben op een goede afloop. En dat ben ik niet meer.

Ik heb er helemaal geen zin in. Ben een beetje bang voor die wedstrijd. Als we niet in staat zijn om te winnen van Denemarken, en tegen de Duitsers helemaal niks in te brengen hebben, zouden we dan wel even met 2-0 of meer van Portugal winnen? Portugal, een land waar we toch al geen beste reputatie tegen hebben als het gaat om alles of niets, als het gaat om oog-om-oog, tand-om-tand.

Als de heren zich al niet meer kunnen opladen voor een editie Nederland – Duitsland op het EK, dan zal dat zeer zeker niet lukken tegen de Portugezen. Dat is waar ik me gister nog het meest aan stoorde: een gebrek aan inzet, verbetenheid, agressie. Jurgen Kohler verwoordde het net nog treffend: ‘Duitsland – Nederland was altijd een bijzonder affiche. De wedstrijden waren extra hard en verbeten en er kwam iets meer passie bij kijken. Woensdag was er bij de Nederlanders niets van te zien’. Misschien was het nog wel erger dat je het bij de Duitsers ook niet zag. Het was namelijk helemaal niet nodig voor ze om extra hard en verbeten te spelen. De overwinning werd veiliggesteld terwijl ze op 75% speelden. Nederland pakte haar eerste gele kaart pas halverwege de tweede helft. Veelzeggend.

Er werd afgezien van het eerste kwartier nauwelijks druk gezet. Diep in de tweede helft bij een 1-2 achterstand kregen Duitsers 5 meter de ruimte om een bal aan te nemen, te draaien en een goede voortzetting te vinden. Nederland zakte in terwijl het naar voren moest. Het deed een beetje traditioneel-Duits aan, maar dan zonder de doelpunten.

De gebeurtenissen rondom het veld gaven me ook al weinig hoop. De ontevreden Huntelaar en van der Vaart die niet meer zonder elkaar gesignaleerd worden. Robben die gewisseld wordt, aan de overzijde het veld verlaat en naast van Bommel zittend voor de dug out plaatsneemt, Nigel de Jong die na afloop doodleuk verklaart dat het allemaal ‘kan gebeuren’. Misplaatste arrogantie die ik eerder verwacht bij de Portugezen dan bij Nederland.

Het liefst had ik gezien dat we al uitgeschakeld waren. Nu resten er nog 4 dagen van valse hoop. Maar zondag zit Cristiano’s haar ineens goed, heeft hij er weer zin in en legt Nederland op de slachtbank. Nederland staat erbij en kijkt ernaar. Het is misschien maar beter ook. Dit team met deze bondscoach heeft zijn tijd gehad. De elementen die het team in 2010 zo sterk maakten (eenheid, verdedigende kracht, pieken op het juiste moment) zijn verdwenen en zullen ook niet meer terugkomen. De vedettes zijn over datum en er moet gebouwd worden aan een nieuw team. Een jong en fris Nederlands elftal dat in 2014 weer op zijn Nederlands speelt. Aanvallend, over de flanken, vooruitverdedigend. Misschien gaat het ook wel ten onder, maar dan op z’n Nederlands. Altijd nog beter dan op z’n Duits en met Portugese arrogantie.