Liever het knollenveld dan de Champions League

Zoals dat gaat met blogs heb je periodes van weinig en van veel inspiratie. Een avondje Champions League voetbal kijken leidt vaak tot het laatste geval. Allereerst natuurlijk vanwege het prachtige spel van Barcelona. Wat een genot om naar te kijken. 724 goede passes tegen 198 vertelt het hele verhaal. Geweldige goals van Messi en Xavi deden de rest. Arsenal was nergens en mocht van geluk spreken dat de score niet veel hoger uitviel.

Maar er was ook ergernis. En wel om de arbitrage. Je bent je leven niet meer zeker op het voetbalveld. Dit is in de onderste regionen van het amateurvoetbal al jaren zo. Vechtpartijen, natrappen en slaan zijn daar aan de orde van de (zon)dag. De vaak goedwillende scheidsrechter kun je het niet kwalijk nemen dat hij de helft niet waarneemt en bij de andere helft niet durft in te grijpen, want die wil maandag ook weer gewoon naar zijn werk kunnen.

(Dat de beste man goedwillend is daar zal niet iedereen het mee eens zijn, ik ken mensen die de amateurscheidsrechter beschuldigen van het feit dat hij thuis geslagen wordt en deze vernedering tracht te compenseren op het voetbalveld, maar dit terzijde).

Ik was echter altijd van mening dat dit soort taferelen tot de amateurvelden beperkt bleef. Want, zo redeneerde ik, in het betaald voetbal en helemaal in de Champions League heb je te maken met professionele scheidsrechters. Mensen die opgeleid zijn en betaald worden om een wedstrijd te leiden. Waarvan je dus mag aannemen dat ze dat goed kunnen. Bovendien worden ze gesteund door een jaarlijks uitdijende familie met assistent-scheidsrechters en 4e, 5e, en 6e mannen die permanent met elkaar in verbinding staan en dus alles waarnemen, waardoor de scheidsrechter zijn werk nóg beter kan doen.

Na gister ben ik officieel van mening dat bovenstaande aanname onjuist is en dat de velden van de Champions League eenzelfde slagveld zijn als de knollenvelden van het willekeurige 8e amateur elftal waar je op zondag om 9:00 aantreedt. Waar geen leiding wordt gegeven door een goed opgeleide professional, maar door een goed- of kwaadwillende amateur die thuis al dan niet geslagen wordt door zijn vrouw. Iets anders kan ik er niet van maken.

Het begon gisteravond met van Persie. Die liep al vanaf de aftrap opgefokt rond en had er in de eerste helft afgemoeten na het slaan van Dani Alves. Slaan is slaan, of het nou hard of zacht, raak of mis is, het is een rode kaart. Punt. Regels zijn regels. Natuurlijk was hij geprovoceerd door Abidal die hem bij de keel greep, en omdat dat ook niet mag op een voetbalveld had die er ook met rood af gemoeten. Dat er uberhaupt al discussie is over dit soort zaken (‘het is een mannensport, hij sloeg niet hard, hij brak zijn neus toch niet?’) is tekenend voor de situatie waarin we beland zijn. Op het voetbalveld houdt iedereen zijn handen thuis, behalve de keeper.

Maar het meten met 2 maten ging nog even door. Want van Persie krijgt na rust zijn tweede gele kaart omdat hij nog op doel schoot terwijl er al gefloten was. De hele discussie of hij de fluit wel of niet gehoord heeft is lastig en daar ga ik ook niet op in. Feit is dat hij zijn tweede gele kaart krijgt voor een zeer licht vergrijp. Wat ik dan niet snap, is dat Koscielny mag blijven staan na het veroorzaken van een penalty. Dit is het ontnemen van een 100% scoringskans en met de gele kaart die hij al op zak had, had hij er dus ook af gemoeten. Als je A zegt moet je ook B zeggen.

Maar de echte verbijstering kwam na deze wedstrijd. Nadat ik de borrelpraat van Mario en Joeri had doorstaan keek ik nog naar de samenvatting van Shaktar – AS Roma. Het voetbalniveau viel bar tegen na de show van Barcelona, en wat er allemaal zonder bal gebeurde was veel fascinerender. Nou kennen we de Romeinen allemaal van hun Gladiators en slagvelden en het leek er dan ook op dat De Rossi & Co een retro avondje hadden ingepland. Feilloos geregisseerd door onze vriend Howard Webb.

In de spelerstunnel stonden ze nog leuke grapjes te maken over de kou, Howard Webb en Srna van Shaktar. Even later was dat wel weg. Ik kan me dat voorstellen, gezien de elleboogstoot die Srna te verwerken kreeg van De Rossi. Niet waargenomen door de scheidsrechter, assistent-scheidsrechter en de rest van de familie. Srna boos, en die krijgt als beloning nog geel ook. In plaats van donkerrood voor de dader, een gele kaart voor het slachtoffer. De wereld op zijn kop.

Even later trapt Mexes na. Ik weet niet beter dan dat natrappen een rode kaart oplevert. Niet voor Mexes, hij komt weg met geel. Onbegrijpelijk. Vervolgens leidt wat gerommel in de 16-meter tot een penalty voor AS Roma. Erg zwaar bestraft. Borriello mist, maar als hij scoort verandert dat het spelbeeld drastisch. Dezelfde Borriello besluit na een minuut of 70 om eens te pogen het been van Srna te breken. Dit lukt niet maar hij komt er wel ongestraft mee weg. Webb negeert het…

Volgt u het nog? Ik niet. Dit heeft mijns inziens niks meer te maken met de charme van het voetbal. Dit is crimineel gedrag dat op iedere plek in de maatschappij zou leiden tot een zware straf, maar op het voetbalveld voor het oog van miljoenen kinderen toegestaan wordt. Een slot alinea met daarin een pleidooi voor technische hulpmiddelen lijkt me dan ook overbodig. I rest my case en ben blij dat ik geen Champions League speel. Ik geloof zo langzamerhand dat het knollenveld ‘s ochtends in het weekend met die ouwe gek in de middencirkel een veiliger podium is.

2 gedachten over “Liever het knollenveld dan de Champions League”

Reacties zijn gesloten.