Debuut in Engelse kelderleague

De verhuizing naar Engeland was voor werk, helaas niet voor Arsenal. Die droom heb ik opgegeven. Maar ik voetbal natuurlijk nog wel. Hoewel het niveau nergens over gaat, heb ik mijn club onder de rook van Londen gevonden: Upminster FC!

Nederland is overzichtelijk en dat uit zich in de competitieindeling. Hier is het anders. Je speelt geen hoofdklasse, zesde klasse of er tussenin, maar in fraaie leagues zoals de Blue Square of Isthmian League. We spelen in de kelder van het Engelse voetbal.

Onze thuishaven is een park, ons hoofdveld een combinatie van aarde, gras en plastic. Het veld is nooit vlak dus we spelen uphill of downhill. Voor de tijd gaan we met alle spelers het materiaalhok in voor de doelen. Pure teambuilding. Doelen opzetten, netten erin hangen en vastslaan met tentharingen.

Het veld wordt afgebakend met touw. Dit is voor ons publiek, gemiddeld vijf man, en tien op een mooie dag. ‘The only real supporter’ (naar eigen zeggen) is er altijd bij. Dat moet vrouw-ontwijkend gedrag zijn, kwaliteit van het voetbal kan het niet zijn.

We gaan terug naar de kleedkamers om de clubkleuren aan te trekken en voor de teamtalk. De kleedkamers stammen uit begin 1900 en de gangetjes zijn één meter breed, net als in The Damned United. Trainer Bob bedreigt ons voor de tijd in de mini-kleedkamer. Als we deze niet winnen breekt-ie onze ribben persoonlijk. Tegelijkertijd krabt hij ontspannen aan zijn zak. Wat nou ‘enjoy the game’? We spelen 3-5-2 met wingers. Tot zover de tactiek. Ik begin als wissel en bemachtig nummer 14.

Na de intimiderende teamtalk ben ik verbaasd over de positieve benadering vanaf de kant. Zolang je je kapot loopt zijn ze tevreden. Krijg je in Nederland, op welke niveau dan ook, de volle laag bij een foute pass – hier is het weer goed als je er direct een sliding achteraan gooit. Passie en strijd wil men zien. Zondag zesde klasse in Nederland is tactische hogeschool vergeleken met wat ik hier meemaak.

Probeer alleen geen flicks & tricks want dat wordt dan weer niet gewaardeerd. Arme Gavin komt het op een wissel te staan. In Nederland zouden de mensen voor hem naar het achterafveld zijn gekomen.

Een halfuur voor tijd komt mijn moment. Bob fluistert een valse naam die ik moet zeggen tegen de scheids. Als een jonge hinde ren ik de middencirkel in. Eindelijk! Gelijk blijkt dat de Engelsman graag verbaal aanwezig is. Ik waan me in de intro scene van Saving Private Ryan. Gelukkig niet qua rondvliegende kogels maar wel qua imponerend stemgeluid met termen als ‘staaaand your grooouuund!’. De tegenstander staat 2-1 voor en wenst dit vast te houden.

Op het veld is het rennen, koppen, duels aangaan en slidings maken. Gelukkig ligt dat me wel en Bob is tevreden. We persen er een verdiende 2-2 uit, iedereen blij. Na de wedstrijd kan ik signen voor volgend seizoen. Het begin is er. Het schijnt dat Arsene hier niet al te ver vandaan woont. Zou het dan toch…?

(Deze blog werd ook geplaatst op de website van Voetbal International in april 2010)