Uit de oude doos: zaalvoetbal 2006

Dit verslag, geschreven in 2006, kwam ik nog tegen in het archief. Voor mij een leuke herinnering, voor de lezer een leuk verhaal.

De avond begon geheel in de vertrouwde stijl van vijfje 4. Om half 8 zou er afgetrapt worden in het Corpushuys, het fantastische affiche Drs. Vijfje 4 – ZVV Borger 1 stond immers op het programma. Eerstgenoemde vertoeft in de onderste regionen van de 1e klasse met 1 punt uit 3 wedstrijden, dus dat er vandaag wat moest gebeuren was duidelijk. Bij sommigen althans. Ondergetekende haalde het in zijn hoofd om al om 19u te verschijnen met de shirts en broeken, met de nobele gedachte in het achterhoofd dat het wel aardig was als de jongens zich rustig om konden kleden en wij een keer een fatsoenlijke warming up zouden kunnen doen. Stom natuurlijk, en bovendien erg zonde van de tijd. Om 10 voor half 8 verschijnt het eerste teken van leven, als het gros van het team de kleedkamer binnenstormt. Druk blatend wordt 5 minuten later de eerste vraag gesteld die ertoe doet, namelijk: “Waar is Krijn?”. Ineens kan men een speld horen vallen in de kleedkamer. Als de impact van een eventueel ontbreken van onze doelman tot de botte hersenen is doorgedrongen, ontstaat er paniek en pakken drie mensen de telefoon om polshoogte te nemen. De rust keert terug als blijkt dat Krijn niet ontvoerd is door de Groningse maffia, niet op vakantie is, de wedstrijd niet vergeten is, maar gewoon lopend onderweg is omdat zijn fiets het begeven heeft en waarschijnlijk net op tijd zal arriveren.

Als de tijd rijp is om het strijdtoneel te betreden, treffen we een tegenstander die, zo te zien, al zeker een halfuur bezig is met een intensieve warming-up. Blikken van minachting richting de tegenstander maken al gauw plaats voor blikken van ongerustheid, als blijkt dat er geen wedsec-tafels staan, laat staan er een wedsec ís. Er wordt druk gebeld en aanvoerder Remko zorgt voor de oplossing door twee dames uit de kleedkamer te halen. De voorbereiding rondom de wedstrijd ligt op hetzelfde niveau als de voorbereiding van de spelers van Vijfje 4, dus wat staat een fantastische avond nu nog in de weg? Als ook nog eens blijkt dat de scheidsrechter coulant is en het prima vindt dat de wedstrijd een paar minuten later aanvangt, kan het gaan gebeuren.
Er wordt furieus gestart en druk gezet door de vier, gelijk kippen zonder hoofden. Dit resulteert in een aantal kansjes, die niet worden gepromoveerd tot doelpunt. Een aloud voetbalcliché vermeldt dan dat het doelpunt aan de andere kant valt, en ja hoor: na 5 minuten staat het 0-1. Omdat dit scenario na ruim een jaar een bijna wekelijks terugkerend ritueel is, raakt er niemand van slag en worden de ruggen gerecht voor de vereiste inhaalrace. De tegenstander is nog niet klaar met juichen als Luc na een wervelende combinatie met Remko door het Borger-hart snijdt en als een koele Tukker de 1-1 binnenschuift. Als even later Frank de 2-1 laat aantekenen na een achteloos stiftje, kan het feest losbarsten. Deze tegenstander lijkt rijp voor de sloop. Ook Thije lijkt dit te beseffen, als hij de bal in de diepte op links aangespeeld krijgt, zijn kont erin draait als Bombarda in zijn hoogtijdagen, en de bal in de verre hoek laat verdwijnen. 3-1. Het toegestroomde publiek reageert uitzinnig bij het zien van deze combinatie van inzicht, kracht en finesse. Daarna valt ietwat gelukkig de 3-2, waarmee de gasten de aansluiting weer gevonden lijken te hebben. Remko maakt echter aan alle illusies een einde door de 4-2 tegen de touwen te rammen, en dat is tevens de ruststand.

De tweede helft wordt wederom fel gestart en de gasten worden direct weer onder druk gezet. Er moet wat geforceerd worden en de keeper meldt zich dan ook steeds vaker bij de middellijn. Zoals zo vaak kost dit een team meer doelpunten dan het oplevert, en dat wordt nog maar eens fijntjes geillustreerd door Remko. Een aanval van Borger eindigt bij Krijn, deze speelt Remko in die zich vlak voor het eigen doel bevindt. De wissels hebben gezien dat de keeper zich nog ver buiten zijn doelgebied bevindt en schreeuwen zich de longen uit het lijf om Remko hierop te attenderen. Die heeft aan een half woord genoeg en legt de bal erin als ware hij Xabi Alonso van Liverpool. De 5-2 betekent het mentale breekpunt. Vijfje 4 kan losgaan en dit is ook Jan niet ontgaan. Tijdens een van zijn befaamde rushes besluit hij dat het publiek niet voor niets is gekomen. Zijn directe tegenstander is het arme slachtoffer. Na een afschuwelijke panna probeert hij ook de keeper te vernederen met een lob. Dat deze net niet hard genoeg is deert niemand, er valt wederom een fantastische actie te noteren. Dat de 5-3 en 6-3 nog vallen is voor de wedstrijd niet meer interessant en louter voor de statistieken. Interessant is wel dat het in het vooruitzicht gestelde bezoek aan de pintelier nu kan geschieden met drie punten in de tas. De bravoure, sommigen noemen het arrogantie, die het 4e kenmerkt viert hoogtij en er worden plannen gemaakt om directe promotie aan te vragen bij de KNVB. De nuance dat dit misschien een beetje genant is, met 4 punten uit 4 wedstrijden, wordt weggewuifd met de opmerking: “we hebben het nu toch laten zien?”.
Hoe dan ook, het is eens temeer duidelijk geworden dat het vierde dichtbij zichzelf moet blijven staan. Ondanks de seizoenstart die weinig punten opleverde, is het team blijven geloven in haar eigen waarden en rituelen, en het keerpunt lijkt gekomen. Als we gewoon ongegeneerd arrogant blijven, de beroerde (zeg maar: geen) voorbereiding in stand weten te houden, en het spelen zonder enige vorm van systeem weten te handhaven, zal het dit jaar toch nog allemaal goedkomen!.

PS. Ter illustratie: ondergetekende ging lijnrecht tegen de vijfje 4-cultuur in door een soort warming-up te doen. Was het de spanning? Een vlaag van verstandsverbijstering? In ieder geval kreeg hij hier 5 minuten na het beginsignaal direct de rekening voor gepresenteerd. En wel in de vorm van een hamstringblessure. Dat krijg je er dus van…